Duńska polityka kolonizacyjna

27Celem duńskiej polityki kolonizacyjnej było utrzymanie gospodarki łowieckiej prowadzonej przez Eskimosów. Państwowy monopol handlu z Grenlandią reprezentowała specjalnie utworzona kompania handlowa o nazwie Królewski Grenlandzki Handel — den Kongelige Gr0nlandske Handel, w skrócie KGH, dostarczająca Eskimosom broń palną i lepsze wyposażenie łowieckie w zamian za udział w zdobyczach, zwłaszcza w tłuszczu fok i wielorybów oraz w skórach. Wyniki polowań były coraz lepsze, rozszerzał się obszar zamieszkany, lecz równocześnie malała gęstość zaludnienia, gdyż ludność tubylcza rozpraszała się tworząc małe, kilkurodzinne osiedla na wybrzeżach fiordów i zatok. Jednak w większych osiedlach łatwiejsze było zaopatrywanie ludności przez monopolistyczny KGH, dlatego administracja duńska popierała rozwój takich osiedli, będących równocześnie siedzibami władz dystryktów i gmin. Powoli przekształcały się one w osiedla centralne o funkcjach miejskich. Postępowało także mieszanie się europejskich przybyszów z ludnością eskimoską, w wyniku czego szybko rosła liczba mieszańców eskimosko-europejskieh, Grenlandczyków. Równocześnie władze kolonialne propagowały wprowadzanie domków europejskich — drewnianych, typu fińskiego, przywożonych w elementach gotowych statkami z Danii w miejsce używanych przez Eskimosów torfowo-kamiennych ziemianek, uzupełnianych drewnem dryftowym, wyrzucanym przez morze.