Góry nabrzeżne

29W górach nadbrzeżnych, zwłaszcza we wschodniej Grenlandii, wyraźne są ślady plejstoceńskich zlodowaceń górskich w postaci kotłów lodowcowych i podciętych przez nie stożkowatych szczytów — karlingów. Z wyglądami lodowcowymi kontrastują tam ostre formy rzeźby górskiej, powstałe w wyniku wietrzenia mrozowego i denudacyjnego działania firnu. Najwyższych szczytów lądolód nigdy nie pokrył. Sterczą one nad jego powierzchnią jako skalne nunataki. Inna jest rzeźba strefy bazaltowej. Horyzontalne pokrywy bazaltowe tworzą tani krajobraz płaskowyżów, których krawędzie, poszarpane przez erozję, przechodzą w izolowane góry stołowe lub stożki o ściętych wierzchołkach. Gdzieniegdzie w krawędziach bazaltowych płaskowyżów powstały kotły lodowcowe lub wysokie ściany urwisk, podobne jak na Wyspach Owczych. Wielkie doliny, uwarunkowane tektonicznie, były najpierw w trzeciorzędzie  przez rzeki, następnie w plejstocenie jęzory lądolodu pogłębiły je i nadały kształt typowych żłobów lodowcowych z zawieszonymi dolinami bocznymi i pełnymi progów dnami. Doliny te kończą się fiordami, często ponad 100 km długimi. Najdłuższymi z nich są na zachodzie Nordre Stromfjord — 190 km i S0ndre Str0mfjord — 170 km, a na wschodzie Scoresby Sund — 320 km i Kong Oscar Fjord — 230 km. Niekiedy dna dolin wyrównują pokrywy piasków glacifluwialnych, osadzonych przez rzeki płynące z lądolodu, co ma szczególne znaczenie przy zakładaniu lotnisk, jak w S0ndre Str0mf jord.