Granica wiecznego śniegu

30Granica wiecznego śniegu, warunkująca trwanie i rozwój lądolodu i lodowców izolowanych, przebiega w południowej Grenlandii na wysokości 1200 m n.p.m., na wyspie Disko — 700 m, w okolicy przylądka York w północnej Grenlandii — 320 m, a w suchych, kontynentalnych obszarach północnej Grenlandii, jak Ziemia Peary’ego, na wysokości 900 m. Tam, gdzie opady są wystarczająco wysokie powstały w górach nadbrzeżnych i na niektórych wyspach izolowane od lądolodu, samodzielne lodowce górskie lub czapy lodowe. Jedynie na dalekiej północy wilgotność powietrza i opady są tak małe, że np. w Ziemi Peary’ego nie ma lodowców, a tylko sucha, arktyczna pustynia. Lądolód kulminuje w dwóch oddzielnych, kopulastych na-brzmieniach; południowe osiąga 2500 m n.p.m., północne 3300 m. Lododział, przesunięty ku wschodowi, nie jest uwarunkowany ani rzeźbą podłoża, ani opadami. Usiłuje się ten fakt wyjaśnić wyższą na wschodzie niż na zachodzie barierą górską, wskutek czego na zachodnie wybrzeże spływa większa masa lodu, przy czym istotna rola przypada tu usytuowanym w tym kierunku, szerokim, podlodowcowym dolinom. Również pewien wpływ mogą mieć wiatry zachodnie, przynoszące opady śnieżne i zwiewające je ku wschodowi. Pod. ich działaniem powstają na powierzchni pokrywy śnieżnej na lądolodzie wielkie wały i niecki, tzw. zastrugi. W strefie krawędziowej lądolód jest trudno dostępny wskutek stromości obrywających się krawędzi i szczelin, szerokich często na 30 – 40 m, które powstają w miejscach, gdzie masa lodowa przeciska się pomiędzy nunatakami gór nadbrzeżnych.