Lądolód

37W wyniku topnienia lądolodu i zmniejszenia się jego ciężaru, wgięty ląd izostatycznie się podniósł i nadal się podnosi, o czym świadczą m. dn. wynurzona platforma brzegowa, terasy i pozostałości osadów morskich, znajdujące się na lądzie ok. 200 m nad dzisiejszym poziomem morza, a także wysokie terasy dolinne przy ujściach rzek do fiordów. Pomimo to wnętrze Grenlandii pod lądolodem w najniższym punkcie tkwi ok. 250 m poniżej poziomu morza, W czasach, gdy lądolód w plejstocenie był znacznie rozleglejszy niż dziś, jego erozja pozostawiła na powierzchni skał w strefie brzegowej ślady w postaci swoistej rzeźby wygładów lodowcowych (brańców), zależnie od zróżnicowania odporności skał. Krajobraz taki dominuje zwłaszcza na obszarze, który budują skały gnejsowo-granitowe. Opierając się na pozostawionych na wygładzonej powierzchni skał rysach lodowcowych zrekonstruowano kierunki ruchu lądolodu. Prócz tego występują tam liczne jeziora wypełniające zagłębienia, wyżłobione przez selektywną erozję lądolodu i wód podłodowcowych. Poza wybrzeżem, dowodami erozji lodowcowej są skaliste szary leżące obecnie w strefie działania fal sztormowych. W południowej części zachodniego wybrzeża rozciąga się szeroka skalista platforma brzegowa, tzw. strandflat, pełna skalnych garbów zaokrąglonych przez lądolód (barańców). W niektórych miejscach wyrastają z niej izolowane, wysokie, kopulaste góry, nazwane przez Eskimosów umcnaą. Platformę brzegową oddziela od gór nadbrzeżnych ostry załom, z drugiej strony, ku morzu, przechodzi ona. wybrzeżem postrzępionym zatoczkami, w labirynt rojowiska szerów.