Ludność

39Na Wyspach Owczych pierwsi osiedli ok. VII w. irlandzcy mnisi, którzy założyli tam swoje pustelnie zakonne. Dopiero 200 lat później, koło 800 r., wyspy zasiedlili norwescy wikingowie. Osiedla ich podporządkowała sobie Norwegia i wraz z nią w 1380 r. wyspy przeszły pod panowanie Danii. Po wygaśnięciu w 1814 r. unii duńsko-norweskiej Wyspy Owcze pozostały przy Danii. Od tego czasu aż do ostatniej wojny Farerczycy nie posiadali żadnej samodzielności. Dopiero podczas ostatniej wojny, kiedy na wyspach znajdowały się alianckie bazy lotnicze i marynarki wojennej, głównie angielskiej do osłony konwojów, rozbudziły się tendencje separatystyczne, a nawet dążenia do utworzenia niepodległej republiki, W wyniku tych tendencji Dania przyznała wyspom w 1948 r. szeroką autonomię wewnętrzną z własnym, trzydziestoosobowym parlamentem (Lagting), własnym rządem, odrębną flagą i dialektem farerskim, sądownictwem, pieniędzmi i policją (7 ludzi). Niewiele pozostało śladów po najwcześniejszym osadnictwie. W średniowieczu wyspy stanowiły oddzielne biskupstwo, w którego seminarium kształcili się duchowni znani wtedy w całej Skandynawii. Na wyspie Str0m0, w osiedlu Kirkeb, zachowały się z tamtych czasów jedynie ruiny dużego kościoła i klasztoru, opuszczonych po reformacji.