Odkrycie grenlandii

40Pierwszym Europejczykiem, który przypadkowo odkrył Grenlandię w 877 r. był żeglarz islandzki Gunnbj0rn, który został tu zapędzony przez burzę. Przeszło 100 lat później, w 983 r. przybył w okolice dzisiejszego Julianehab islandzki wiking Eryk Rudy, skazany na banicję. Po trzech latach spędzonych na Grenlandii wrócił do swoich i nakłonił kilku Islandczyków do osiedlenia się wraz z nim na nowym lądzie, który nazwał Zieloną Ziemią — Gronland. Tak zaczęła się kolonizacja Grenlandii przez islandzkich, a następnie norweskich wikingów (Normanów), która dotrwała do końca XV w., kiedy osadnicy wymarli z niewyjaśnionych w pełni powodów. Dopiero w 100 lat później, w 1576 r., nastąpiło ponowne odkrycie Grenlandii przez angielskiego żeglarza Frobishera, a od początków XVII w. rozpoczęła się era wielorybnictwa na wodach Grenlandii i penetracja jej zachodnich wybrzeży. Stacje wielorybnicze zakładali na nich angielscy, holenderscy, duńscy i norwescy łowcy wielorybów, prowadzący równocześnie handel wymienny z Eskimosami. Nową erę zapoczątkowało włączenie Grenlandii do Danii w 1721 r. i akcja misyjna protestanckiego pastora Hansa Egede, która doprowadziła do nawrócenia Eskimosów na chrześcijaństwo. Równocześnie z pracą misyjną Hansa Egede, a po nim jego syna, nawiązywano z Eskimosami kontakty handlowe i zakładano osady europejskie. W roku 1722 powstał Gothab (od 1979 r. — Nuk), w 1734 r. — Christianshab, w 1741 r. — Jakobshavn i w 1771 r. — Upernavik.