Osiedla miejskie

42W wyglądzie osiedli miejskich występuje wiele cech wspólnych, zwłaszcza w lokalizacji i rozplanowaniu. Wszystkie powstały z dawnych osad eskimoskich, położonych nad zatoczkami lub przy ujściach dolin lodowcowych, zakończonych krótkimi fiordami, na powierzchni platformy brzegowej lub na przybrzeżnych wyspach, względnie półwyspach. W związku z tym w większości z nich zaznaczają się najstarsze ośrodki z czasów kolonialnych, sięgające swymi początkami XIX, a nawet XVIII w. Zachowało się w nich po kilka domów z tamtych czasów, zwykle skupionych koło starego kościoła, domu ówczesnego zarządcy kolonii lub szkoły. Wspólną cechą tych osiedli jest również bezładna, luźna zabudowa, dopasowana do zróżnicowanej rzeźby skalistego podłoża, obfitującej w pagóry barańców. Toteż w planie osiedli rzadko spotyka się ulice proste. Zwykle jedna lub dwie równoległe, wychodzące z przystani lub portu w zatoczce, przecinają jako główne całe osiedle. Przy nich zlokalizowane są zakłady przemysłu rybnego, położone bezpośrednio przy nabrzeżach portowych, dalej sklepy, niekiedy dom towarowy, rzemieślnicze zakłady usługowe, kilkupiętrowe budynki mieszkalne i budynki użyteczności publicznej — szkoły z internatami, przedszkola, domy dziecka, hotel, kino, kościół, szpitale i urzędy. Poza tymi osiami, przy ulicach poprzecznych rozlewa się szeroko luźne budownictwo mieszkalne, złożone z małych, kolorowych domków drewnianych typu fińskiego. Przeważają barwy ścian czerwone, żółte, zielone, błękitne, rzadziej białe lub szare, kontrastujące z białymi ramami okien i drzwi.