Radość i złość

30Dla właściwego określenia rodzaju i metody odpoczynku istotne jest — oprócz poznania charakteru oraz środowiska pracy i bytu — poznanie zasadniczych wrodzonych skłonności własnych i otoczenia do reagowania na rozmaite bodźce środowiskowe, m.in. na wzruszenie. Jest to tym bardziej konieczne, że działając na uczucia i stwarzając celowo właściwe sytuacje wzruszeniowo – przyjemne możemy ułatwiać odpoczynek. Innymi słowy, kształtując świadomie atmosferę w środowisku pracy i odpoczynku, możemy w dużej mierze wpływać korzystnie na sam odpoczynek, pogłębiać i utrwalać jego wyniki. Jak powszechnie wiadomo, ludzie bardzo różnią się swymi dyspozycjami do uczuciowego przeżywania rozmaitych doznań, docierających do nich z otaczającego środowiska. Jedni są wobec nich stosunkowo odporni. Ich postawa życiowa jest na ogół chłodna, czasami nawet obojętna, i tylko niektóre silniejsze bodźce mogą ich wyprowadzić z równowagi. Inni znów reagują silnie uczuciowo nawet na pozornie słabe podniety. Są stale niespokojni, łatwo się podniecają, dość szybko popadają w stan emocjonalnego pobudzenia, złości, czasami lęku.