Runo

2W runie występują trzcinnik lancetowaty oraz narecznica błotna, poza tym w miejscach zatapianych – psianka słodkogórz, knieć błotna, kosaciec żółty, siedmiopalecznik błotny, bobrek trójlistkowy, trzcina pospolita. Na obrzeżach i wyższych kępach rośnie chmiel zwyczajny, owijający drzewa gęstymi splotami. Oles brzozowy wyraźnie oddziela się od zarośli łozowych. W skład tego zespołu wchodzi przeważnie brzoza omszona. W podszyciu spotyka się porozrzucane krzewy wierzb. W runie przeważnie panuje narecznica błotna, a na drugim planie trzcinnik lancetowaty. Poza tym do powierzchni chronionej został włączony wąski pas zadrzewień wysokich, rosnących na stromych i stosunkowo wysokich brzegach jeziora. W skład zadrzewień wchodzi wierzba biała, osika, dąb szypułkowy, olsza czarna, a z krzewów: głóg jednoszyjkowy, trzmielina brodawkowata, dzikie bzy – czarny i koralowy. Dla rezerwatu charakterystyczne są głazowiska z dużymi głazami narzutowymi. Na powierzchni głazów narzutowych widać dobrze zachowaną florę epifityczną. Dlatego też jest tu wskazane zmniejszenie masowego wypasu owiec. Głazowiska są ulubionymi miejscami jesiennych i wiosennych zlotów żurawi. Nierzadko spotyka się tam stada żurawi liczące ponad 300 osobników. Drugim, lecz również ciekawym głazowiskiem jest pole głazowe położone na wzniesieniu w północno-zachodniej części Jeziora Dobskiego, zwane „Dobieńskim Rogiem”, uznane za pomnik przyrody. Na obszarze tym znajduje się ok. 7 tys. głazów narzutowych o obwodzie od 2 do 5 m. Ze wzgórza tego możemy obserwować piękną panoramę obejmującą Jeziora Dobskie, projektowane na rezerwat krajobrazowy.