Torfowiska

11Powierzchnia torfowiska jest przeważnie jednolita. Składniki kęp, jak bagno zwyczajne, bażyna czarna, wrzos zwyczajny, modrzewnica zwyczajna, żurawina błotna, wełnianka pochwowata, z mchów torfowce – Sphagnum fuscum, Sph. medium, Sph. porvifolim i widłoząb – Dicranum bergeri, są mniej więcej równomiernie rozproszone na całej powierzchni torfowiska. Tylko gdzieniegdzie formują one niewielkie kępy do 30 cm wysokości. W kępach tych dominują torfowce – Sphagnum subatlanticum i Sph. rubellum, które na torfowiskach wysokich są jednym z elementów tworzących zbocza kęp i najchętniej rosną przy dużym lub średnim nawodnieniu podłoża. W partiach brzeżnych kęp występuje płonnik sztywny. Z wątrobowców rośnie na tym torfowisku dosyć licznie Leptoscyphus anomalus. W partiach brzeżnych torfowiska, bardziej odwodnionych, gdzie sosna jest wyższa, pojawiają się porosty z chrobotkiem reniferowym na czele. Na specjalne podkreślenie zasługuje bardzo liczne występowanie na torfowisku bażyny czarnej i najobfltsze ze znanych stanowisko mchu widłozęba Dicranum bergeri, którego murawki dorastają tu do wysokości ok. 10 cm i kształtują zwarte, okazałe, lecz rozpłaszczone kępy. Ten relikt lodowcowy zajmuje na Pojezierzu Mazurskim jedynie rozproszone stanowiska. W omawianym kompleksie torfowiskowym występują fragmenty o glebie mineralnej, porośnięte starodrzewiem świerkowym. W runie tych drzewostanów rosną m.in. gruszyczka zielonawa, widłak jałowcowaty, szczawik zajęczy, a z mchów: rokietnik pospolity, piórosz pierzasty, krótkosz Starka, widłoząb falisty, gajnik lśniący.