Turystuka

Żywszy ruch turystyczny rozpoczął się w drugiej połowie XIX w. W Polsce wyrazem tego było założenie w 1873 r. w ówczesnym zaborze austriackim Towarzystwa Tatrzańskiego, przekształconego potem w Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, oraz powstanie w 1906 r. w zaborze rosyjskim Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Większy, bardziej żywiołowy rozwój turystyki nastąpił w XX w., szczególnie po drugiej wojnie światowej, kiedy to w Polsce oba powyższe towarzystwa zostały w 1950 r. połączone w Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Szybki wzrost różnych form turystyki łączył się właśnie wtedy w Polsce z poważnym rozpowszechnieniem różnych środków transportu, a zwłaszcza motoryzacji, tudzież znacznym podniesieniem stopy życiowej, a następnie ze skracaniem czasu pracy itp. Turystyka stała się więc ważnym czynnikiem zarówno pod względem społecznym, gospodarczym, jak i kulturalnym. Przez rozwijanie wielorakich zainteresowań podnosi się bowiem poziom kulturalny, a poprzez wzajemne kontakty w skali zagranicznej dokonuje się większe zbliżenie pomiędzy wieloma narodami, nawet różnych kontynentów. Turystyka wpływa też na wzrost zagospodarowania oraz dochodu narodowego ludności w odnośnych regionach. W Polsce sprawami turystyki kieruje Główny Komitet Turystyki. Poza tym należy przypomnieć, że turystyka polska jest ściśle związana z międzynarodowymi organami turystycznymi ONZ, a także z założoną w 1924 r. Unią Międzynarodową Organizacji Turystycznych.