Typy rolnictwa

W układach typów rolnictwa świata polskie rolnictwo indywidualne mniej więcej aż do 1955 r. znajdowało się w połowie drogi pomiędzy rolnictwem tradycyjnym drobnym, samozaopatrzeniowym, o kierunku mieszanym, charakterystycznym dla środkowo-wschodniej Europy w okresie międzywojennym i zaraz po wojnie, a dziś rozpowszechnionym zwłaszcza na Bliskim Wschodzie, a rolnictwem tradycyjnym drobnym, lecz półtowarowym, które występowało wówczas jeszcze, obok rolnictwa towarowego, w wielu krajach środkowej i zachodniej Europy. W łatach 1955-1965, wraz ze wzrostem nakładów środków produkcji, polskie rolnictwo indywidualne oddalało się stopniowo od opisanego wyżej rolnictwa samozaopatrzeniowego, zbliżając się coraz bardziej do rolnictwa półtowarowego, mieszanego, które najpełniej reprezentowało w 1965 roku. W latach następnych, w wyniku dalszego wzrostu nakładów środków produkcji, a wraz z tym wzrostu produktywności i towarowości, zaczęło ono ewoluować w kierunku drobnego rolnictwa rynkowego, charakterystycznego dla krajów Europy Zachodniej, od którego ciągle jeszcze różni się zbyt małymi rozmiarami gospodarstw, znacznie wyższymi nakładami pracy żywej i siły pociągowej zwierząt, niższym stopniem mechanizacji, a co za tym idzie niższa produktywnością pracy i towarowością.