Uprawy trwałe

Do upraw trwałych zalicza się w Polsce przede wszystkim uprawę drzew owocowych, zgrupowanych zarówno w sadach, jak i rosnących w ogrodach przydomowych, ogródkach działkowych, przy drogach itp., a także krzewów owocowych oraz uprawy półtrwałe – truskawek i chmielu. Ze względu na cel uprawy chmielu, został on omówiony wraz z innymi roślinami przemysłowymi. Celem uprawy pozostałych jest produkcja owoców. Produkcja owoców w Polsce uległa w okresie powojennym daleko idącym przeobrażeniom. Wzrosła przede wszystkim znacznie liczba drzew owocowych – z 26 min w 1946 r. do 40 min w 1%55 r., 75 min w 1965 r. i ponad 90 min w 1974 r. Równocześnie nastąpiła koncentracja drzew owocowych w sadach, zwłaszcza większych lub zblokowanych, co gwarantuje im lepszą opiekę, poprawa agrotechniki, wzrost udziału sadów jedno-gatunkowych, ograniczenie uprawy współrzędnej innych roślin w sadach. a także wprowadzenie zamiast dawnych, mało wydajnych, ulegających łatwo chorobom, bardzo licznych różnej jakości odmian, nowych, mniej licznych, lecz bardziej wydajnych i odpornych odmian, o wyższych walorach smakowych oraz dających się łatwiej przechowywać i przewozić. Rezultatem tych zmian był nie tylko wzrost plonów owoców z drzewa, lecz również w przeciwieństwie do lat poprzednich, gdy sady owocowały przeciętnie co drugi rok, w związku z czym zbiory owoców z roku na role wahały się znacznie, coroczne owocowanie większości drzew owocowych. Rozwinęła się też znacznie uprawa krzewów jagodowych i truskawek.