Wykształcenie sieci

Już w pierwszych latach po wyzwoleniu, w okresie planu trzyletniego, duży wysiłek włożono w odbudowę systemu kolejowego. W wyniku tej odbudowy i rozbudowy długość eksploatowanej sieci kolejowej normalnotorowej wzrosła z 17 938 km w 1945 r. do 26 702 km w 1975 r. Zelektryfikowanych linii normalnotorowych było w 1975 r. już 5588 km, co wysunęło Polskę na czoło wszystkich państw socjalistycznych w Europie – poza ZSRR. Gęstość ogólna linii kolejowych w Polsce wynosi 8,5 km/100 km2; wśród państw Europy zajmujemy pod tym względem dziewiąte miejsce. Gęstość ta w naszym kraju nie rozkłada się jednak równomiernie. W roku 1975 była ona największa w Katowickiem, gdzie wynosiła około 18 km/100 km2, co stanowiło zagęszczenie większe niż w czołowym pod tym względem państwie Europy – Belgii. Najmniejsza gęstość linii kolejowych występowała natomiast wówczas w północno–wschodniej Polsce, gdzie wynosiła około 4,5 km/100 km2. Tutaj znajdują się stosunkowo rozległe obszary położone dość daleko od stacji kolejowych, tzn. w odległości czasowej ponad 2 godziny przejazdu samochodem ciężarowym. Nierównomiernie rozkłada się również praca przewozowa na kolejach – bardziej obciążone są linie magistralne, a mniej odcinki o znaczeniu regionalnym.